Home » culturele verslagen

Verslag ckv nr 1 Fotografie

 

De man die de workshop fotografie aan ons heeft gegeven heet Paul Bekkers. Hij heeft een passie voor sport en voor sportfotografie. Veel foto's die hij maakt zijn daarom gemaakt van mensen die sporten. Zelf fotograferen is niet de enige passie van hem. Het geeft hem ook veel plezier om zijn enthousiasme en zijn ervaringen in de fotografie te delen met anderen. Vanuit deze tweede passie is Paul Bekkers docent aan de Fotovakschool, geeft voor Canon workshops en organiseert hij fotocursussen en workshops. Hij heeft het er met ons uitgebreid over gehad hoe het licht in een foto het mooiste is, en dat is doordat het licht van verschillende kanten kan komen. Het belangrijkste in de foto is dat je het model of het voorwerp dat op de foto staat goed belicht. Ook heeft hij het gehad over de verschillende camerastandpunten. Hij is twee keer bij ons geweest om de workshop te geven. De workshop werd gegeven op het Maaslandcollege. Zelf fotograferen is niet de enige passie van Paul Bekkers.

 

Paul Bekkers maakt zijn fotografie heel gevarieerd, hij maakt onder andere glamourfoto’s, artistieke foto’s, portretfoto’s, foto’s met bodypaint en ook nog zwangerschapsfoto’s. Hij heeft zelfs nog iets leukers gedaan, namelijk een onderwaterfotoshoot. Zo kun je zien dat Paul Bekkers van veel verschillende soorten foto’s houdt.

Paul Bekkers probeert met zijn bijzondere technische en artistieke kwaliteiten, zijn foto's tot leven te brengen. Dat doet hij door middel van belichting en achtergronden. Daardoor weet hij zijn foto-object te vangen in een aansprekend beeld. Hij maakt realistisch, en soms een beetje gemanipuleerd werk. Hij bewerkt de foto's liever niet, behalve als de mensen die hij heeft gefotografeerd daarom vragen. Dan zal hij de foto’s zo bewerken, dat de modellen die erop staan er tevreden over zijn. Ook fotografeert hij soms bekende mensen. Zo heeft hij bijvoorbeeld met een fotoreportage gemaakt met Gerard Joling en Adje . Deze foto's zijn gebruikt in een tijdschrift.

Hij maakt gebruik van verschillende brandpuntsafstanden. Hij heeft ons laten zien dat er een verschil wanneer je van dichtbij een foto maakt en van veraf, en wat er dan verandert in de achtergrond van de foto. Als je van dichtbij fotografeert doe je dat met een groothoek. Als je van grote afstand fotografeert doe je dat met een telelens, dan is de achtergrond waziger. Ook heeft hij verteld over verschillende perspectieven zoals bijvoorbeeld kikkerperspectief. Hij heeft het liefst dat er een rustige achtergrond is, als hij dan iets zou moeten bewerken is dat ook makkelijker. Want als je een drukke achtergrond hebt dan is het moeilijker om te bewerken. Paul Bekkers maakt veel gebruik van licht in een foto. Hij laat het licht van de zijkanten komen of van boven en bijna nooit licht van onder want dat ziet er eng uit zegt hij. Je kunt zelf bepalen wat je op de foto wilt hebben. Een foto is goed als deze laat zien wat je wilt laten zien en de aandacht trekt van de mensen die er naar kijken. Hij vindt het zonder fotoshoppen ook gewoon mooi. Maar als de mensen iets bewerkt willen hebben aan hun foto, dan doet hij dat. Hij maakt vooral foto's van mensen die sporten laten zien. Het doel van zijn workshop is dat hij ons meer wil leren over hoe je goede foto's kunt maken.

 

Mijn mening over de fotografie workshop van Paul Bekkers is dat ik het een goede en duidelijke workshop vond. Zelf hou ik ook wel van foto’s maken en door deze workshop weet ik nu hoe ik betere foto’s moet maken. Ik heb er veel van geleerd over hoe je met de camera om moet gaan, en hoe je mooiere foto's kunt maken. Paul Bekkers doet dat vooral door de juiste belichting te gebruiken en een bijpassende achtergrond. Nu weet ik zelf ook meer over hoe ik een betere foto moet maken. We hebben zelf ook mogen oefenen met foto’s maken, dan moesten we goed letten op wat hij gezegd en uitgelegd had. Met het maken van foto's tijdens de workshop hebben we geoefend met licht en brandpuntsafstand. Als je zelf foto's maakt kom je erachter dat het toch best lastig is om alles zo precies in te stellen dat het licht goed valt. Ook valt het niet mee om alles op de foto te krijgen dat je op de foto wilt hebben. Door wat Paul Bekkers heeft gezegd ga je wel meer letten op hoe je de foto gaat maken. Want als je kijkt hoe dat hij de foto's heeft gemaakt, zie je dat hij daar veel tijd aan besteed heeft om dat zo voor elkaar te krijgen. Door deze workshop weet ik nou ook meer over hoe ik foto's er beter uit kan laten zien. Ook weet ik waar je het licht wel, en het licht niet vandaan moet laten komen. En dat als je verder weg gaat staan en dan inzoomt, de persoon of het voorwerp dat op de voorgrond staat duidelijk wordt en de achtergrond erachter waziger wordt. Door middel van dit te doen kun je precies zien wat je wel en wat je niet scherp op de foto wou zetten.

De foto's die hij zelf maakt vind ik mooi en door het gebruik van veel licht kun je beter zien waar het echt om gaat in de foto. Ook maakt hij de foto's mooi door speciale effecten te gebruiken. Zijn foto's lijken ook echt, en niet bewerkt. Ik vind het wel apart en goed van hem dat hij de foto’s eigenlijk expres niet wilt bewerken, hij wil met zijn werk laten zien dat bewerken niet altijd nodig is om een goede foto te maken. Maar als hij de foto’s toch moet bewerken als de modellen dat willen dan weet hij de foto’s zo te bewerken dat het lijkt of alles net echt is. Als ik zou moeten kiezen welke soort foto’s die hij maakt ik het mooiste vind, dan zal ik kiezen voor de glamourfoto’s. Want ik vind dat hij de modellen heel mooi fotografeert, en sommige zijn close-up foto’s, en daar hou ik wel van.

 

 

Nikki Sanders, H4C

 

 

Verslag ckv nr 2 Museum Jan Cunen

 

We zijn met school naar het Museum Jan Cunen geweest. Daar hebben we verschillende schilderijen bekeken van Gerco de Ruijter. En hij had zelfs ook nog een filmpje gemaakt. Er hangen veel van zijn schilderijen in het Museum Jan Cunen. Gerco de Ruijter vindt dat kunst een onderwerp moet hebben. Hij fotografeert het landschap vanuit een onverwachte hoek, namelijk van bovenaf. Toen hij dat voor de eerste keer deed, aan het begin van zijn carrière, had hij een camera vastgemaakt aan een duif. Die duif ging dan vliegen en dan werden er foto's gemaakt. Daarna besloot hij om zijn camera aan een vlieger of hengel te bevestigen. Hij maakte daarmee analoge foto's, zonder door de lens te kijken, vanaf tien tot honderd meter hoogte.

 

Hij heeft niet alleen met zijn eigen camera foto's gemaakt, hij heeft ook foto's gemaakt met behulp van Google Earth. Hij heeft drie werken met cirkelirrigatie gemaakt vanuit een centrale sproeier. Dat heeft hij gemaakt via Google Earth. Dit resulteert in foto's in vierkant formaat, waarin de horizon ontbreekt en bovenkant en onderkant inwisselbaar zijn. Hij heeft niet alleen in Nederland gefotografeerd. Hij heeft ook fotoseries gemaakt van landschappen in New Mexico en de Verenigde Staten.

 

De foto's van Gerco de Ruijter zijn meestal abstract, dat betekent dat het niet in een keer duidelijk is wat er op de foto staat. Als hij een landschap fotografeert, vraagt hij zichzelf af in hoeverre je een landschap abstract kunt maken terwijl het nog steeds op een landschap lijkt. Toch lijken de foto's, ondanks dat ze een gefotografeerde werkelijkheid laten zien, abstract. Naast het maken van foto's heeft hij ook een filmpje gemaakt. Dat filmpje heet 'playground' en gaat over Amerikaanse rugbyvelden. Hij heeft heel veel foto's gemaakt, en die allemaal snel achter elkaar afgespeeld.

 

Mijn mening is dat ik het wel origineel vind dat Gerco de Ruijter foto's maakt met behulp van een vlieger. Zijn foto's zijn wel abstract en daar hou ik niet zo van. De meeste foto's van hem zijn erg abstract, dus dan is het moeilijk te zien waar de foto nou eigenlijk over gaat. Dat vind ik wat minder mooi.

 

De foto die hier te zien is sprak mij het meeste aan. Ik vond het heel apart hoe hij deze foto heeft gemaakt, maar eigenlijk heeft hij er niet zoveel aan gedaan. Hij heeft alleen zijn camera vastgemaakt aan een vlieger. Maar doordat deze foto abstract is, is het moeilijk te zien wat het voorstelt. Je ziet nog helemaal niet wat het is, maar als je er lang genoeg en goed naar gaat kijken lukt het wel. Het is een stuk land dat helemaal overdekt is met plastic. Daardoor zie je niet meer goed dat het een landschap is, dus wordt het weer een abstracte foto. Het is moeilijk om uit een abstracte foto te halen wat er nou op het schilderij te zien is, soms lukt dat echt niet. Daarom hou ik ook niet zo van abstracte schilderijen, ik wil zien wat er op de foto staat en waar het om gaat. Dat zie je bij dit soort foto's niet echt, vind ik.

  

 

 

Nikki Sanders, H4C

 

Verslag CKV nr 4, film Django

 

De titel van de film is 'Django'. De regisseur is Sergio Corbucci. Enkele hoofdrolspelers zijn: Franco Nero, José Bódalo, Loredana Nusciak en Eduardo Fajardo. Ik heb de film in 'de Muzelinck' op 19 december 2014 gekeken. Daar zijn we met alle klassen van Havo 4 heen geweest.

 

Hieronder staat een recensie van de film.

 

Alle verwachtingen worden ingelost

'Alle verwachtingen die je kunt hebben worden zo'n beetje ingelost: het acteerwerk is van bijzonder grote klasse, de actie bloederig en spectaculair en de dialogen zorgen, zoals het hoort bij Tarantino, voor veel vermaak. Tot slot zorgen de geweldige acteurs voor heerlijke confrontaties. Het enige smetje op deze nagenoeg perfecte film zijn de flashbacks, die het verhaal onnodig ophouden.'

Remco de Weerd

 

De film speelt zich af in het Zuiden van Amerika. De personen waren verkleed naar wat ze waren. Bijvoorbeeld dat de slaven bijna geen kleren aan hadden. De personen waren niet gegrimeerd. Als er een stukje in de film was dat zich, bijvoorbeeld afspeelde bij de slaven en de bazen van de slaven, dan wist je al dat er iets met de slaven ging gebeuren. Ze werden dan mishandeld. Aan de muziek van de film kon je merken dat er iets zou komen. Als er een spannend muziekje klinkt, dan weet je dat er een spannend stukje komt. Bijvoorbeeld bij het fragment dat de vrouw van Django vastgebonden zit aan een boom en een man erachter staat met een zweep. Er is dan een spannend muziekje, je weet dat hij haar gaat slaan. Ook zijn er geluideffecten in de film. Voorbeelden zijn het schieten van een pistool en het slaan van een zweep op de rug. Het verhaal speelde zich wel op chronologische volgorde af, maar soms zaten er ook een paar flashbacks tussendoor. De scenes waarin er slaven mishandeld worden zijn mij het meest bijgebleven. Ik vind dat echt verschrikkelijk om te zien. Als ze dan daarop inzoomen met de camera ziet het er nog veel erger uit. De stand van de camera is daarbij heel belangrijk. Het genre van de film is drama en western.

Een korte samenvatting van de film: Django is een slaaf, waarvan zijn heftige verleden met zijn vorige eigenaren ervoor zorgt ervoor dat hij oog in oog komt te staan met de Duitse premiejager Dr. King Schultz.

De conflicten in de film zijn vooral dat Django zijn vrouw is kwijtgeraakt en haar wilt vinden.

Django is een van de hoofdpersonages, hij is de getrouwd met Broomhilda. Ze worden uit elkaar gedreven. Django doet er alles aan om haar terug te vinden. De personages zijn verschillend, de ene is een slaaf, de ander een slavenhandelaar en weer een ander is premiejager. Ik heb het meest meegeleefd met Django, omdat hij wordt weggehaald van zijn vrouw. Dat lijkt me heel erg.

De film is vooral bedoeld om het publiek te amuseren, maar het verstrekt ook informatie. Want je weet nu hoe het er aan toe ging met de slaven. De regisseur heeft vooral gebruik gemaakt van goede geluidseffecten.

 

Mijn verwachting van de film was dat het wel een harde film zou zijn, dat was het ook zeker. Maar er zaten ook mooie delen in de film. Wat het meeste indruk op me heeft gemaakt is dat het er erg aan toe ging met de slaven. Het mishandelen, brandmerken bijvoorbeeld.

 

Ik vond het toch wel een mooie film. Ik hou er niet van als mensen mishandeld worden in een film, maar er werd wel heel goed geacteerd. Bijvoorbeeld bij het stuk dat ze Django te pakken hebben en dat hij ondersteboven hangt aan een touw, dan willen ze hem gaan mishandelen. Je kon echt meeleven met de personages in de film. Er zaten ook grappige scenes in de film, dat maakte het goed. Als er goed geacteerd wordt in een film dan leef je al automatisch mee, vind ik. Deze acteurs hebben dat in deze film perfect gedaan.

 

Nikki Sanders H4C